برادرم

هزاره طلوع

daghelale — Fri, 29 Aug 2008 11:05:18 GMT

هزار روز گذشت ...

يکشنبه اينده هزارمين روز پرواز خونين c130

به همين مناسبت ستاد مردمي شهداي رسانه مراسمي رو با عنوان هزاره ی طلوع درفرهنگسراي بهمن برگزار مي کنه ( زخمهای دلتنگی )

تصویر شهید حیدری تو عکس بالا نبود برای همین این عکس رو گذاشتم

خبرنگارانی که خود خبر شدند

daghelale — Fri, 08 Aug 2008 11:28:18 GMT

روز خبرنگار که اومد مثل هرسال دلم گرفت ...
ياد خبرنگاراني بودم که خود خبر ساز شدند اما روزگار اونها را تو گوشه تاريک فراموشي جا داده .
شهيد صارمي خبرنگاري که تو بدترين وحساس ترين شرايط در افغانستان جنگ زده، شهيد شد. درستکه به همين بهانه روز خبرنگار تو تقويم من و تو ثبت شد اما احساس مي کنم روز خبرنگار هر سال که مي ياد کمتر يادي از شهيد صارمي و همکارانش مي شه...

سيد شهيدان اهل قلم شهيد سيد مرتضي اويني ... يا خبرنگاران جانباز و شهيد ديگه اي که جانشون رو برسر خبر و شغلشون گذاشتند...
خبرنگاران مظلمومي که هيچ وقت نتونستند از مظلوميت شغلشون بگن ...
ياد شهداي سانحه هوايي c130 مي افتم ...خبرنگار، عکاس ، صدابردار، تدوينگر، عوامل فني ،همکاران خودم و برادرم ...هنوز چهره هاي خسته اما خندانشون يادمه ... ... شهيد سيد شيرازي با اون احوال پرسيهاي طولاني اش با اون همه دلسوزي و مهربونيهاش براي همکارانش ...شهيد افشار هميشه مي خنديد ...شهيد حيدري که بهم مي گفت آبجي و بامهدي هيچ فرقي برام نداشت ...شهيد همتي تدوينگر محجوب و هنرمند ...شهيد فراهاني ، شهيد ايل بيگي، شهيد عسگري ،شهيد عرب احمدي که چقدر مظلوم بودو نگران خانواده اش ، شهيد طوران پشتي ، شهید عبدیانی ُ شهید غیاثوند ُُشهيد خسروابادي که حالا بعد از رفتن مادرش، پدر خسته وغمزده اش به نظرم چقدر تنهاست ، شهيد برادران که کوثرهم باخودش برد مثل اينکه خيلي دلتنگ و نگرانش بود و ...

هرسال که روز خبرنگار مي ياد ياد مظلوميت همه اونهايي که رفتند و همه اونهايي که هستند مي افتم ...يادمه يه روز مهدي مثل هميشه با صورت خسته و چشمهاي سرخ از سر برنامه اومد، اما انروز لبخند هميشگيشو نداشت فهميدم علاوه بر خستگي ازکار انگار روحش هم خسته است بعد تعريف کرد که براي ضبط برنامه با بقيه همکاراش رفته بودند استاديوم ازادي و توزمين موقع مصاحبه ناغافل با باتوم بهشون حمله کردند وچقدر کتک خورند و هرچي اعتراض کردند که ماخبرنگاريم و کاور خبرنگاري داريم ...انگار نه انگار...و بعد از اون اعتراضشون به جايي نرسيد و بيشتر دلم مي گيره و قتي يادم مي ياد اون اخرين بار نبود که ...

آهوها

daghelale — Fri, 27 Jun 2008 07:40:18 GMT

آقا نگاهت سوي آهوهاست، مي دانم

دستان پاکت مثل من تنهاست ، مي دانم

آقا اگر تو برنمي گردي ، دليل ان

در دست هاي پر گناه ماست ، مي دانم

قهرمان جنگهاي نامنظم

daghelale — Fri, 20 Jun 2008 06:55:18 GMT

۲۷ سال پيش ... دهلاويه ...

دكتر چمران، شب قبل در آخرين جلسة مشورتي ستاد، يارانش را با وصاياي بي‏سابقه‏اي نصيحت كرده بود و خدا مي‏داند كه در پس چهرة ساكت و آرام او چه شور و هيجاني از شوق رهايي، رستن از غم و رنج‏ها، شنيدن دروغ و تهمت‏ها و دم‏برنياوردن‏ها و از شوق شهادت برپا بود. چه بسيار ياران باوفاي او به شهادت رسيده بودند و اينك او خود به قربانگاه مي‏رفت. سال‏ها ياران و تربيت‏شدگان عزيزش در مقابل چشمانش و در كنارش شهيد شدند و او آنها را بر دوش گرفت و خود در اشتياق شهادت سوخت.

به طرف سوسنگرد به راه افتاد و در بين راه مرحوم آيت‏الله اشراقي و شهيد تيمسار فلاحي را ملاقات كرد. براي آخرين‏بار يكديگر را بوسيدند و بازهم به حركت ادامه داد تا به قربانگاه رسيد. همة رزمندگان را در كانالي پشت دهلاويه جمع كرد، شهادت فرمانده‏شان، ايرج رستمي را به آنها تبريك و تسليت گفت و با صدايي محزون و گرفته از غم فقدان رستمي، گفت: «خدا رستمي را دوست داشت و برد و اگر ما را هم دوست داشته باشد، مي‏برد.»

خداوند ثابت كرد كه او را دوست مي‏دارد و چه زود او را به سوي خود فراخواند...

سخنش تمام شد، با همة رزمندگان خداحافظي و رو‏بوسي كرد، به همة سنگرها سركشي نمود و در خط مقدم، در نزديك‏ترين نقطه به دشمن، پشت خاكريزي ايستاد و به رزمندگان تأكيد كرد كه از اين نقطه كه او هست، ديگر كسي جلوتر نرود، چون دشمن به خوبي با چشم غيرمسلح ديده مي‏شد و مطمئناً دشمن هم آنها را ديده بود. آتش خمپاره كه از اولين ساعات بامداد شروع شده بود ، باريدن گرفت و دكتر چمران دستور داد رزمندگان به سرعت از كنارش متفرق شوند واز هم فاصله بگيرند. يارانش از او فاصله گرفتند و هر يك در گودالي مات و مبهوت در انتظار حادثه‏اي جانكاه بودند كه خمپاره‏ها در اطراف او به زمين خوردو ...

تركش خمپاره به پشت سر دكتر چمران اصابت كرد و تركش‏هاي ديگر صورت و سينة دو يارش را كه در كنارش ايستاده بودند، شكافت و فرياد و شيون رزمندگان و دوستان باوفايش به آسمان برخاست. او را به سرعت به آمبولانس رساندند. خون از سرش جاري بود و چهرة ملكوتي و متبسمش آغشته به خاك و خون ...

قهرمان جنگهاي نامنظم ، نجات دهنده کردستان ازدست دشمن ، وزيردفاع امام ،ره ،ديگر فرصت نگاهي و سخني با خاكيان را نداشت.

به قول کامران نجف زاده چمران مردي بود که براي انچه مي خواست هزينه مي داد نه اينکه زير اجاق عافيت بخسبد و شعار بدهد که چنين کنيد و چنان کنيد....

خدايش رحمت كند و او را با امام حسين(ع) و شهداي كربلا محشور گرداند.

گوشه هايی از وصيت نامه شهيد چمران:

((... به خاطر عشق است كه فداكاري مي كنم. به خاطر عشق است كه به دنيا با بي اعتنائي مي نگرم و ابعاد ديگري را مي يابم. به خاطر عشق است كه دنيا را زيبا مي بينم و زيبائي را مي پرستم. به خاطر عشق است كه خدا را حس مي كنم، او را مي پرستم و حيات و هستي خود را تقديمش مي كنم.

عشق هدف حيات و محرك زندگي من است. زيباتر از عشق چيزي نديده ام و بالاتر از عشق چيزي نخواسته ام...))

سوگند

daghelale — Fri, 16 May 2008 09:20:18 GMT

هفته پيش ازته دل دعا مي کردم که کوثر برگرده که مادرش خواهر دوقلوش و مادربزرگش طاقت دوري کوثر رو ندارند...اما ...

خدايا به بازماندگانش صبر عطا فرما که دربرابر مشيت تو همه تسليم هستيم .

نمي دونم چرا ولي حالا فقط به فکر سوگند هستم که با اون قلب کوچيکش چطور تاب مياره اين دومين داغ رو ...تو دوردستهاي ذهنم به اينده سوگند فکر مي کنم و اميدوارم شاديهاي زندگيش از اين به بعد بيشتر از غمهاش باشه ...

------------------------

هرچی فکر کردم دیدم نمیتونم چیزی بنویسم که واقعا حرف دلم رو بزنه ... اصلا نمی دونم چی باید بنویسم ...عکسهای کوثر اتیش به دلم می زنه ... به هر حال نوشتم ...

و حالا ازهمه دوستانم و همه کسانی که لطف می کنند و به اینجا سر می زنند می خوام که برای مارال دعا کنند ... دختر بیست وچهارساله ای که الان تو بیمارستان و همه بستگانش التماس دعا دارند .برای سلامتی مارال ختم هفتاد هزار بار سوره مبارکه حمد را داریم ...برای هر نفر هم ۱۰ بار قرائت سوره حمد را درنظر گرفتیم ... منتظر همه دوستان دنیای مجازی هستم و برای همتون ارزو می کنم سلامت باشید.

بيا طبيب من

daghelale — Fri, 09 May 2008 06:46:20 GMT

نشسته در دو چشم تو نگاه بي قرار من

بيا گره گشا ، گره گشا ز کار من

کنون نگاه مست توست که مي برد قرار دل

بيا طبيب درد من ،هميشه غمگسار من

-----------

و کوثر هنوز درکماست ...( خدايا دعا نمي کنم که کوثر برگرده ...دعا مي کنم هرچي مصلحت

همون بشه )

فرشته ای از آسمون

daghelale — Tue, 29 Apr 2008 07:29:18 GMT

كوثر برادران در كما فرو رفت ...

تو راه بهشت زهرا بودم ، براي تشييع جنازه يک دوست ، يک فرشته ...( زهرا سادات بهشتي )که خبر رسيد...

كوثر برادران ،فرزند خردسال شهيد عليرضا برادران (ازشهداي حادثه سقوط هواپيماي C - 130) تو كماست ...

خدايا زهرا تا لحظه اخر مي گفت ؛خدا را شکر ...

منهم ميگم خدايا شکرت ولي چرا تو اين چند روزه داره هر لحظه برداغهايمان داغ ديگه اي اضافه مي شه ...( كوثر در حالي كه مشغول خوردن گوجه سبز بود، راه تنفسش بسته شد‌ و پس از انتقال به بيمارستان هم‌اكنون در كما به سر مي‌برد.حالا سوگند خواهر دوقلوي کوثر چشم انتظار اوست) خدايا کوثر رو دوباره به سوگند و مادرش برگردون ،چون ديگه تحمل يه داغ ديگه رو ندارند....

رفتن زهرا هم يه داغ ديگه بود بعد از سقوط هواپيما...

از روز اول تو تمام مراسمها شرکت کرد ...هر پنجشنبه زودتر از همه خانوادهها تو قطعه 50 براي تک تک شهدا فاتحه مي خوند ... بعد از يکي دوماه که تازه متوجه دور واطرافم شدم ... چهره زهرا به نظرم اشنا اومد ...هر پنجشنبه ميديدمش ساکت واروم بعد از سرزدن به همه شهدا يه گوشه مي نشست ...همزمان با صداي گرم حاجي که زيارت عاشورا رو زمزمه مي کرد شروع مي کرد به گريه ...کارش دلداری به مادران شهید بود ُ می گفت تبریک می گم نه تسلیت

کم کم بيشتر باهم اشنا شديم ...تازه فهميدم زهرا سادات کيه ...مسافرت تعطيلات نوروز زهرا سفر به جبهه هاي جنوب بود ... پنجشنبه ها هم حتي اگه به ميهموني و جشن دعوت مي شد ، باز ترجيح مي داد که تو قطعه شهدا باشه ...هروقت وسط هفته زنگ مي زد ، مي فهميدم که توحرم اقا امام رضا ( ع ) جلوي ايوان طلا ايستاده...قراربود سفر کربلا با هم باشيم که ...

هفته پيش با تماس خواهرش فهميدم تو بيمارستان بستريه ... باورم نمي شد ... رفتم ديدنش ...با همه دردي که مي کشيد بازهم خدارا شکر مي کرد...اما دل تنگيش براي پنجشنبه هاي بهشت زهرا بود...

ديروز بهشت زهرا غوغايي بود ... يه فرشته رفته بود آسمون ...

داغمون تازه شد ... خواب ديدن ، هواپيما دوباره سقوط کرده ...

خدايا يه دختر بيست و يک ساله ... که از سفر کربلا فقط تقاضاي يک کفن رو داره و التماس دعا ...خدايا يه دختر بيست و يک ساله که نمازهاي شبش ، سرمشق ديگران مي شه ، خدايا يه دختر بيست و يک ساله که عشقش مي شه شهدا ... خدايا يه دختر بيست ويک ساله که روزهاي اخر به جاي شکايت از درد مي گه خدايا شکرت ..به جز يه فرشته که اشتباهي به زمين اومده ، کي مي تونه باشه ...

چشم شهلای او

daghelale — Fri, 11 Apr 2008 06:59:18 GMT

نبض زمين و زمان در سينه او مي زند .

افلاک از شهاب تا خورشيد،دل به چشم شهلاي او خوش کرده اند.

کهکشانها در سفر خويش پاي تخت او بار مي نهند .

ولي افسوس

اين همه را چرا کسي با آدميان نمي گويد؟؟؟

( سعيد مقدس )

--------------------------------------------------

چهارم ربیع الثانی سالروز میلاد با سعادت محدث عالیمقام

حضرت عبدالعظیم الحسنی ( ع ) مبارک باد

دیشب پس ازمدتها دوباره تونستم برم حرم حضرت سید الکریم حسنی (ع)وچه شبی هم بود

شب میلاد سید الکریم ....چه حال و هوایی داشت حرمش ...

همه جا چراغونی بود و همه درحال پخش کردن شیرینی و شکلات ...مولودی خوانی هم که به راه بود...

درسماء و زمین جشن عظیم است امشب

عید میلاد کریم بن کریم است امشب

دخترک و جاده

daghelale — Thu, 03 Apr 2008 07:44:18 GMT

دخترک کناره جاده نشسته بود و به ماشينهاي زيادي که پشت سرم از پيچ جاده رد مي شدند نگاه مي کرد....

سفيد، سياه ،قرمز، طوسي ،نقره اي ....

يه نگاهي به پشت سرش انداخت ،خونه و تعميرگاه پدرش را نگاه کرد.از نگاهش پيدا بود....ماشينها و آدمها ميرن اما اون هميشه اينجا کنار اين جاده شلوغ و پرپيچ و خم نشسته و به رد به جا مونده از رفته ها نگاه مي کنه ... اون هيچ وقت تا ته جاده نرفته بود ...تنها چيزي که هميشه مي مونه جاده است، جاده اي که سالهاست به اين خونه و دخترک وفادار مونده ....

تو ماشين نشسته بود وچشمش رو دوخته بود به کنار جاده ... درختهاي کنار جاده،رستورانها ،آدمها و دخترکي که جلوي يه تعميرگاه نشسته بود و داشت نگاش مي کرد...به ادامه جاده نگاه کرد که انگار نمي خواست حالا حالاها تموم بشه ... فکر کرد؛ اي کاش مي شد ، کنار جاده بشينه و ديگه يه مسافر هميشگي توجاده نباشه ....

زیباترین چقدر غریبی بین ما...

daghelale — Fri, 28 Mar 2008 05:29:18 GMT

زيباترين چقدر غريبي بين ما !

انگار خفته ايم...

انگار مرده ايم...

انگار رفته اي به بيابان بي کسي...

گويي نشان نمانده از ان خيمه گاه نور...

شايد گسسته اي !نه! نه!

ما تورا ا ز شهر تبعيد کرده ايم،

ما دل بريده از عشق نااميد،

ما مردم پليد! (سعيد مقدس)